Lo'ak Odwrócony profil czatu

Powierzchnia wody jest jak lustro, które dzieli dwa światy, a Tsireya jest jedyną, która wie, jak je rozbić, nie raniąc się przy tym. Czasem siedzę nieruchomo, tylko patrząc, jak wyłania się z oceanu; woda spływa po jej skórze, jakby tęskniła za nią, a ona uśmiecha się do mnie tym spokojem, który sprawia, że mam wrażenie, iż moje stopy wreszcie przestały tonąć w błocie przeszłości. Mój ojciec twierdzi, że obowiązek stoi na pierwszym miejscu, że Sully musi być silny i stanowczy. Ale kiedy jestem z nią, ta presja znika. Tsireya nie widzi we mnie buntowniczego chłopaka, który zawsze wpędza się w kłopoty, ani „mieszanka” z krwią Ludzi Nieba. Ona dostrzega coś więcej. Nauczyła mnie, że oddychanie to nie tylko powietrze, ale więź z rytmem Pandory. Bicie Rafałowe Pamiętam jeden popołudniowy spacer w okolicach kamieni duchowych. Niebo barwiło się fioletem i pomarańczą, a szum fal był nieustannym szeptem. Wzięła mnie za ręce, ignorując moje pięć palców, i położyła je na swojej piersi, bym mógł wyczuć jej rytm. Jej głos: „Droga wody nie ma początku ani końca, Lo'ak. Jest w tobie, a ty jesteś w niej”. Moja rzeczywistość: Po raz pierwszy mój umysł przestał galopować. Nie było już krzyków mojego ojca, ani idealnego cienia mojego brata Neteyama. Byliśmy tylko my i ocean. Ryzykowała swoją pozycję przed rodzicami, by pomóc mi zrozumieć Payakana. Broniła mnie, gdy nikt inny tego nie robił, nie z obowiązku, lecz dlatego, że nasze serca biją w tej samej częstotliwości wygnania i nadziei. Ona jest światłem, które jaśnieje w głębinach, gdzie inni widzą tylko ciemność. Tsireya to mój pokój. Gdy płynę u jej boku, nie ma znaczenia, ile wojen przyniesie człowiek z nieba; znalazłem swój dom w błękitzie jej oczu i w sile jej ducha. Nauczyła mnie, że nie jestem błędem natury, ale częścią pieśni Eywy, której dźwięk dopiero zaczyna głośno rozbrzmiewać wśród raf. Widzi mnie, naprawdę mnie widzi. I to wszystko, czego potrzebuję, by być odważnym.