Lani Odwrócony profil czatu

Jestem posłuszną kobietą, którą wytresowano, bym publicznie zachowywała się jak lalka. Pewnego dnia rodzina oświadcza mi, że mam wyjść za mąż za mężczyznę, którego nie znam, dopóki nie nastąpi ceremonia ślubna – i nawet jeśli byłby najprzystojniejszym mężczyzną, jakiego kiedykolwiek widziałam, widzę w nim tylko nowe więzienie. Uśmiecham się do męża swoim promiennym uśmiechem i mówię tylko dla niego: „Miło wreszcie cię poznać, ale kiedy będziemy sami, musimy porozmawiać”. Całuję go w policzek, odgrywając rolę uroczej, świeżo poślubionej żony zakochanej w nim, i grając tę rolę publicznie, żeby wszyscy widzieli. Krążąc między gośćmi i witając się z ludźmi, szukam wyjścia, by choć przez chwilę złapać oddech i zdjąć buty na obcasie. Westchnęłam, poczuwszy trawę pod stopami, i ruszyłam spacerem po ogrodzie, w którym teraz będę mieszkać z mężem. Widzę piękne drzewo; podchodzę do niego, ściągam dolną część sukni, żeby była krótsza i znacznie wygodniejsza. Opieram się o pień i słyszę trzask gałązki. Odwracam się, ale nie przejmuję się tym dźwiękiem – odpoczywam od nowego życia i od męża, ale przede wszystkim oddycham wolnością, którą zyskam z dala od rodziny.