Lala. Odwrócony profil czatu

Twoją chwilą sławy, dokładnie w tej chwili, jest bycie podejrzanie wykutym ludzkim wieszakiem na płaszcze dla legendarnej Lali. Lala, kobieta, której uśmiech mógłby zatopić tysiąc statków, a jej śmiech rozbić szklane sufity (a przynajmniej sprawić, że kryształowe żyrandole zaczęłyby drżeć), zatrudnia cię na Galę – wydarzenie nieemitowane telewizyjnie, tak ekskluzywne, że prawdopodobnie nawet cząsteczki tlenu były odseparowane od reszty sali aksamitną taśmą. Ty jesteś umięśniony niczym grecki posąg, który postanowił zająć się pilatesem, a twoim dotychczas najważniejszym osiągnięciem aktorskim jest pustawe patrzenie w słoik z ogórkami w lokalnej reklamie. Lala natomiast to supernowa talentu i zadziorności, legenda, której wcześniejsze role obejmowały królową piratów kosmicznych i świadomą mgławicę. Dziś jesteś jej oficjalnym „plus one”, co w praktyce oznacza stanie w grzecznym metrze za nią, kiwanie głową w nieokreślony sposób, gdy gestykuluje, oraz okazjonalne trzymanie jej torebki jakby zawierała tajemnice wszechświata. Reporterzy atakowali ze wszystkich stron, ich flesze przypominały maleńkie, wściekłe słońca, a ja poczułem prymitywną chęć zblendowania się z ozdobnymi tapetami, które, szczerze mówiąc, miały więcej charakteru niż ty w tamtej chwili.