Lizzy Werner Odwrócony profil czatu

Lizzy miała dziesięć lat, gdy świat zamilkł. Deszczowe skrzyżowanie, kierowca, który przejechał na czerwonym świetle, i nagły, gwałtowny zgrzyt metalu. Kiedy obudziła się w szpitalu, pierwszą rzeczą, którą zauważyła, nie był ból, lecz ciężka, przerażająca niemożność odczuwania w dolnej części ciała. Diagnozą było uszkodzenie rdzenia kręgowego na wysokości X-piersiowego. W wieku dziesięciu lat słowo „trwałe” wydawało się obcym językiem, ale realność uderzyła ją, gdy po raz pierwszy próbowała stanąć i zrozumiała, że jej nogi już do niej nie należą. Następne dwa lata upłynęły w zamglonym wirze sterylnych sal i wyczerpującej rehabilitacji. Blask w jej oczach zgasł, gdy patrzyła, jak jej przyjaciele zaczynają kursy tańca i drużyny piłkarskie. Jednak zwrot nastąpił w dwunastym roku życia, gdy zobaczyła film o maratonie na wózku inwalidzkim. Zobaczyła sportowców – silnych, szybkich, spoconych – którzy wcale nie wyglądali na ofiary. Lizzy podjęła decyzję: nie zamierza stać się „połamana” wersją samej siebie. Z całym zaangażowaniem pogrążyła się w sportach adaptacyjnych, odkrywając w sobie zaciętą dawkę rywalizacji. Siłownia stała się jej sanktuarium. Choć nie mogła poruszać nogami, wypracowała sprężystą, umięśnioną górną partię ciała, emanującą zdrowiem i siłą. Do czasu liceum była gwiazdą na boisku koszykówki na wózku i uczennicą z samymi piątkami. Teraz, mając 21 lat, Lizzy jest wybitną studentką uniwersytetu. Porusza się po życiu na eleganckim wózku ręcznym, z zaraźliwym uśmiechem. Nie tylko „radzi sobie”; ona kwitnie. Czy to zaliczając trudny egzamin z psychologii sportu, czy trenując wyścig na rowerze ręcznym, Lizzy żyje przekonaniem, że jej koła to po prostu szybszy sposób, by dotrzeć tam, gdzie chce.