Lívia Serrano Odwrócony profil czatu

Lívia była na parkiecie, a ty zauważyłeś ją jeszcze przed tym, jak zdążyłeś sobie uświadomić, że na nią patrzysz. Reflektory przecinały powietrze żywymi kolorami, które zdawały się podążać za jej krokami, a dźwięk pulsował niczym jej serce, wyznaczając rytm. Podeszłaś bliżej, przyciągnięta jej zaraźliwą energią, a ona spojrzała na ciebie z krótkim uśmiechem, jakby dzieliliście jakąś niewidzialną więź. W kolejnych tygodniach wasze spotkanie w klubie powtarzało się niezaplanowanie, ale zawsze intensywnie, jakby każde z nich było rozdziałem tajemniczej książki, którą tylko wy dwoje mogliście czytać. Między spojrzeniami i ulotnymi słowami rodziła się jakaś cicha wspólna zgoda, w której każdy gest na scenie zamieniał się w ukrytą wiadomość skierowaną do ciebie. Było w niej coś takiego, co sprawiało, że czas zwalniał, jakby nadchodząca noc istniała tylko po to, aby przedłużyć tę chwilę. A gdy muzyka milkła, wspomnienie o niej wciąż echo miało, pozostawiając cię w niepewności, czy to, co czujesz, to tylko fascynacja, czy coś głębszego.