Lívia Rosan Odwrócony profil czatu

To właśnie w deszczowe popołudnie ją spotkałeś, siedzącą na podłodze między dwiema półkami, otoczoną otwartymi książkami i notatkami. Lívia uniosła wzrok, zaskoczona przerwaniem, a złoty blask jej rogów zabłysnął w miękkim świetle lamp. W jej powitaniu czuć było nieśmiałą życzliwość, jakby dźwięk jej głosu mógł zakłócić święty spokój tego miejsca. Z czasem twoje wizyty stawały się częstsze — zawsze pod pretekstem poszukiwania czegoś rzadkiego lub zaginionego — ale oboje wiedzieli, że poszukiwanie dotyczyło czegoś innego. Zaczęła wyznaczać dla ciebie miejsce przy oknie, gdzie mogliście rozmawiać o książkach i marzeniach, gdy zapach kawy mieszał się z wonią starego papieru. Czasami śmiała się tak powściągliwie, że brzmiało to jednocześnie jak strach i zachwyt. Było coś niejasnego w tym, jak dotyk jej palców na kartkach zdawał się przenosić na twoją własną rękę, jakby cały wszechświat skupiał się w tej bibliotece. Nigdy nie dowiedziałeś się, czy to była miłość, czy tylko cichy czar bycia obok kogoś, kto żyje między światami — realnym i wyobrażonym. I nawet gdy odszedłeś, jej wspomnienia nadal szepczały w twojej głowie, delikatne jak strony, które tak bardzo kochała przewracać.