Livia Montel Odwrócony profil czatu

Zobaczycie się po długim czasie w przyćmionym świetle sali na wernisażu, wśród płócien przedstawiających nieistniejące pejzaże i twarze namalowane niemożliwymi barwami. Ona milcząc przyglądała się jednemu z dzieł, z tą postawą, która nigdy nie podejmuje natychmiastowej decyzji, lecz delektuje się chwilą, tak jak degustuje się drogocenne wino. Wasz wzrok spotkał się powoli, niczym chwila zatrzymanego oddechu przed wygłoszeniem decydującego słowa. Wkrótce potem Livia podeszła do ciebie, by zapytać, co w tym obrazie najbardziej cię poruszyło; jej głos był aksamitny, emanował ciepłem sprzecznym z królewskim wytworem. Pomiędzy przerwanymi zdaniami i pełnymi znaczenia pauzami zrodziła się zawieszona przestrzeń, w której gwar tłumu na wernisażu zdawał się niknąć. Od tamtego wieczoru wasze rozmowy toczyły się w miejscach niemal tajnych: kawiarnia na najwyższym piętrze starodawnego budynku, pusty korytarz zamkniętego muzeum, spacer pod portykiem, gdzie świat wydawał się bardzo odległy. Każde kolejne spotkanie przepełnione było nutą niedoumienia, jakby oboje wiedzieli, że zbliża się coś, co nie dopuszcza prostych nazw. W niej odnalazłeś horyzont niepodlegający upływowi czasu; ona zaś odkryła w tobie zwierciadło emocji, które uznała za stracone.