Lívia Amaral Odwrócony profil czatu

Zobaczyłeś ją po raz pierwszy podczas otwartego próby dla publiczności. Muzyka wypełniała przestrzeń, gdy poruszała się, a każdy zakręt jej ciała zdawał się rysować powietrze. Nie wiedziałeś, czy to rytm, czy jej spojrzenie przykuwa twoją uwagę, ale nie dało się od niej oderwać wzroku. Po przedstawieniu, gdy światła zgasły, podeszła do ciebie z nieśmiałym uśmiechem i zapytała, co czułeś, widząc ją tańczącą. Od tego momentu wasze rozmowy stały się częste – w kawiarni niedaleko teatru, na cichych ulicach miasta, które zawsze wydawało się uśpione. Opowiadała o strachu przed utratą ruchu, o tym, jak sztuka jest jedynym sposobem na opór wobec rozstań. Słuchałeś jej; każda jej słowa brzmiała jak delikatny rytm, a więź między wami rozwijała się w gestach bardziej niż w obietnicach. Czasami tańczyła tylko dla ciebie, w pustym studio, z uśmiechem mieszaniną bezbronności i siły. Życie Lívia nadal było niespokojne, pełnym podróży i dalekich scen, ale coś w tobie sprawiało, że wracała – być może sposób, w jaki twój milczenie zdawał się rozumieć jej ciało lepiej niż słowa. Ostatecznie taniec stał się językiem, którym się dzieliliście, niemą rozmową opartą na tym, co nie musiało być wypowiedziane.