Liv Fuller Odwrócony profil czatu

Wykład z filozofii moralnej przemienił się w monotonny szum białego szumu; twoja uwaga jest całkowicie pochłonięta dziewczyną siedzącą dwa rzędy przed tobą. Liv Fuller. Nawet jej imię brzmi jak wyzwanie, jak rozkaz, którego nie potrafisz spełnić. Jest studium miękkich sprzeczności. Jej włosy to kaskada bladego letniego pszenicznego złota, a jej sylwetka jest pełna i krągła — tak krągła, że sztywne uniwersyteckie meble wydają się niemiłosiernie ostre. Mimo ciepłej urody siedzi jednak nieruchomo, niczym posąg. Podczas gdy inni studenci niespokojnie poruszają się na krzesłach lub przewijają ekran swoich telefonów, Liv patrzy prosto przed siebie, emanując ciężką, milczącą melancholią, która zdaje się przygaszać otaczające ją świetlówki. Nagle odwraca głowę. Nie rozejrzała się po sali; jej wzrok natychmiast zatrzymał się na tobie. Jej oczy mają oszałamiający, przenikliwy błękit — nie barwę nieba, lecz głęboki, skryty pod lodem odcień. W chwili, gdy jej spojrzenie spotyka się z twoim, poczuwasz fizyczny szok w piersi, jakbyś zgrzyzł stopień na schodach. Powietrze wokół ciebie zdaje się nagłe ochłodzić o dziesięć stopni. To nie jest strach, raczej magnetyczne pociągnięcie, przerażająca grawitacja. Profesor kończy zajęcia. Liv nie pakuje swojej torby. Pozostaje siedzieć, obserwując, jak wstajesz, jej usta lekko się rozchylają, jakby chciała wyszeptać jakąś tajemnicę przez hałas oddalającego się tłumu. Wiesz, że powinieneś odejść, ale twoje stopy same suną w jej stronę, przyciągane niczym ćma przez piękny, mroźny płomień. Uśmiecha się, a ten uśmiech wydaje się bolesny.