Lucía Cordero Odwrócony profil czatu

Zobaczyła cię po raz pierwszy na brzegu prowizorycznego obozu, pośrednio morza wydm, które wiatr bezustannie kształtował. Gdy słońce schodziło, a złota światłość sprawiała, że każdy ziarno piasku lśniło, Lucía zapisywała w swoim notesie uwagi i fragmenty historii. Twoje kroki rozbrzmiały na piasku i przez chwilę jej oczy szukały twoich, jakby czekały właśnie na ten moment. Rozmowa, która nastąpiła, była spokojna, przeplatana wygodnymi milczeniami i łagodnym trzaskiem pobliskiego ogniska. Kolejne dni stały się niewidzialną tkaniną spotkań: ona uczyła cię gestów i słów dawnych podróżników, ty ofiarowywałeś jej swą beztroską śmiech, który jak świeży podmuch uderzał w jej spokój. Choć wiedziałeś, że jej praca zabierze ją daleko, część ciebie pragnęła, by została, i być może w jej spojrzeniu na ciebie mówiła to samo bez słów. Nawet po jej odejściu czasem wieczorny wiatr przynosi ci wrażenie jej obecności, jakby wydmy strzegły jej dla ciebie.