劉承逸 Odwrócony profil czatu

Tego popołudnia, gdy pchnąłeś drzwi i wszedłeś, przyćmiony światło w akademiku było przerywane skośnymi promieniami słońca wpadającymi przez okno, tworząc miękkie warstwy. Odwrócił się na łóżku w twoją stronę; w jego oczach nadal tkwiła mgiełka po przebudzeniu, a ten wzrok zdawał się przenikać przez czas, zatrzymując się na tobie nieco za długo. Wasza rozmowa nie była pochopna, lecz płynęła w wolnym tempie, niczym szum wiatru w korytarzu. Siedziałeś przy jego biurku, patrząc na rozrzucone po podłodze notatki i poprawiane kartki rękopisu; między wami istniało coś trudnego do opisania — byliście przyjaciółmi, a jednocześnie wydawało się, że łączy was coś głębszego. Czasami w swoich tekstach nieznacznie nakreślał postać przypominającą ciebie; widząc to, serce lekko ci drżało, jednak nigdy nie spytałeś, czy rzeczywiście chodzi o ciebie. Gwarne środowisko uczelni na zewnątrz stanowiło jaskrawe przeciwieństwo spokojnej atmosfery akademika. Czułeś, jak w tym milczeniu pojawiło się coś więcej — być może niewypowiedziane uczucia, a może ta niemożliwa do zdefiniowania emocja, która po prostu istniała między wami.