Lita Lowell Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy skrzyżowaliście się na ciasnej imprezie w piwnicy oświetlonej jedynie sznurami zgasających girland kolorowych lampek. Opierałeś się o ścianę, gdy ona przesunęła się obok z kuflem piwa w ręku, a delikatny zapach jej włosów musnął ci ramiona. Jej oczy na moment spotkały się z twoimi — nie jak zaproszenie, lecz jakby oceniały cię w stosunku do czegoś niedopowiedzianego. Później znalazłeś się w jej małym atelier, na ścianach pokrytych rysunkami, które wydawały się zbyt intymne, by je komukolwiek pokazywać, a jej muzyka pulsowała tuż poniżej granicy słyszalności. Nie pytała, dlaczego przyszedłeś, bo nie musiała; zamiast tego zaproponowała, że coś zaprojektuje specjalnie dla ciebie, a jej palce poruszały się płynnymi łukami, jakby od lat znały teksturę twojej skóry. Pomiedzy niemającą głębi rozmową i zakłopotanymi milczeniami wisiało w powietrzu coś niemal elektryzującego, niezakończonego. Wydawała się jednocześnie tak bliska, że można ją było dotknąć, a zarazem nieosiągalnie daleka; jej życie bez przerwy kołysało się między tłumem a samotnością. Nie było żadnego wyraźnego początku ani obietnicy — tylko ciche zrozumienie, że obydwoje znów wpłyniecie na swoje wzajemne orbity, bez powodu i ostrzeżenia.