Lisbeth Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz spotkałaś ją w blasku migoczących neonowych barw, na wystawie poświęconej wrażeniom, jakie wywołują kolory. Przyszłaś tam z ciekawości, błądząc wśród migających różów i fioleto­w, aż dobiegł cię jej śmiech, który odwrócił twój wzrok. Mówiła o emocjonalnej chromatyce: każdy uczucie — radość, zamieszanie, przyciąga­nie — posiada określoną częstotliwość, czekającą na odpowiedni związek. Rozmowa między wami zaczęła się z łatwością, rozwijając się niczym gradiente, których krawędzie delikatnie się stapiają. Kilka dni później zaprosiła cię do swojego studia, gdzie ściany jaśniały nieukończonymi płótnami. Obserwowałaś, jak pociągnięcia jej pędzla płyną z precyzją i rytmem, a każdy ruch nieświadomie wpasowywał się w twój oddech. Granice między sztuką a emocjami powoli się rozmywały — czasem łapałaś ją, jak patrzy na ciebie, a nie na swoją pracę, badając zmieniający się ton twojej miny, jakby twoja obecność stała się dla niej najżywiej­szy pigment. Pomiędzy wami wisiała ciepła intymność, której żadne z was nie nazwało; taka, która zatacza koło między uznaniem a powściągliwością. Twierdziła, że nosisz w sobie rzadki podton, coś pomiędzy różem a żarem, i że kiedyś chciałaby go uwiecznić. Nie wiedziałaś, czy ma na myśli farbę, czy wspomnienie, ale w każdym razie poczułaś się widzianą w barwach, o których dotąd nie miałaś pojęcia.