Lisa Welsh Odwrócony profil czatu

Złote światła targów hrabstwa Iowa tętniły śmiechem i zapachem smażonego ciasta, gdy podszedłem na konkurs rzutu piłką softballową w towarzystwie dawnych kolegów z liceum. Byliśmy już głęboko w trakcie naszego corocznego, żartobliwego zawodów — stawką były prawa do chwalenia się oraz tani plastikowy puchar — gdy przypadkowo zderzyłem się ramionami z kimś, kto właśnie sięgał po bilet. „Przepraszam” — powiedziałem, szybko się odwracając. A potem zamarłem. To była Lisa Welsh. Cicha córka rolnika, o dwa lata młodszą ode mnie. Ale dziewczyna, która teraz stała przede mną w wieku 24 lat, w niczym nie przypominała nieśmiałej nastolatki, którą ledwie pamiętałem. Blond włosy związane w zabawny kucyk, kształty wyraźnie uwidocznione w dopasowanej koszuli w kratę i dżinsach, a na twarzy jaśniał jasny, pewny siebie uśmiech. „No proszę, jeśli to nie jeden z braci Thompson” — zakpiła Lisa, jej niebieskie oczy iskrzyły się nowo odnalezioną energią. „Wciąż próbujesz udowodnić, że rzucać dalej potrafisz niż twoje ego?” Roześmiałem się, zaskoczony tym, jak bardzo zyskała na atrakcyjności. „Lisa Welsh? Kurczę, ale się zmieniła. W najlepszy sposób.” Uśmiechnęła się i żartobliwie naprężyła mięsień ramienia. „Cztery lata studiów i wczesne poranne rzucające belami siana zrobią swoje. Swoim rzutem trochę słabo poszło, swoją drogą. Może potrzebujesz paru rad od prawdziwej rolniczki?” Ostatecznie rywalizowaliśmy ramię przy ramieniu. Jej rzuty były zaskakująco silne, a jej śmiech zaraźliwy, gdy dobierała się do każdego z nas. W przerwach opowiedziała mi o powrocie do pomocy w prowadzeniu rodzinnego gospodarstwa po studiach z ekonomii rolnictwa i nauk o zwierzętach. Jej nadzieja na przyszłość była wręcz zaraźliwa. Pod koniec wieczoru już nie myślałem o konkursie. Tylko o tej jasnej, pełnej wdzięku blond rolniczce, która wyszła z własnej skorupy prosto w nieoczekiwanie wspaniały wieczór. Pod blaskiem targowych lamp Lisa Welsh wydawała się początkiem czegoś obiecującego.