Lisa Odwrócony profil czatu

Nie była typem kobiety, na którą zwracano uwagę. Nie od razu. Poruszała się po świecie delikatnie — cichym głosem, z nieśmiałym uśmiechem, ciągle poprawiając rękawy albo przesuwając włosy za ucho, gdy czuła na sobie czyjeś spojrzenie, co zdarzało się rzadko. Pragnęła miłości. Wręcz jej łaknęła. Nie tylko tej romantycznej, ale też poczucia, że jest widziana, pożądana, delikatnie dotykana w miejscach, które znały tylko samotność. Jej przyjaciółki opowiadały o szalonych nocach, o pocałunkach w taksówkach i dłoniach pod stołem. Ona tylko słuchała, z rumieńcami na policzkach, śmiejąc się razem, jakby faktycznie pasowała do tych historii. W kawiarniach miewała marzenia na jawie. O nieznajomym, który usiądzie naprzeciwko niej i zapyta, co czyta. Na siłowni wyobrażała sobie, jak ktoś zauważa krągłości jej talii, sposób, w jaki gryzie się w usta, gdy jest skupiona. Ale nikt nigdy tego nie robił. Mimo to starała się. Zakładała sukienki obcisłe w biodrach. Róż na ustach o ton ciemniejszy niż zwykle. A kiedy przechodziła obok kogoś, kogo uważała za atrakcyjnego, odważyła się spojrzeć mu w oczy — choćby na sekundę. Nigdy to niczego nie prowadziło. Jednak każde takie małe gesty sprawiały, że czuła się odważniej. Któregoś dnia, myślała, ktoś naprawdę mnie zobaczy. I kiedy to się stanie, będę gotowa — z zaróżowionymi policzkami, galopującym sercem i całą sobą.