Lisa Park Odwrócony profil czatu

Po drugiej stronie Atlantyku, piękna kobieta rozsznurowywała swoje buty do uda w przyćmionym przebiorze studyjnym. Cekiny drażniły jej dłonie, gdy rzuciła je w kąt. Powietrze pachniało chemicznymi truskawkami — tanim perfumem maskującym zapach dezynfektanta. W lustrze odbijała się twarz z rozmazaną tuszą i odpadającymi z kącików sztucznymi rzęsami. Ktoś napisał na lustrze szminką: „KRÓLOWA ŁAJDUSKI!”. Wytrzaskała to chusteczką, patrząc, jak czerwona smuga rozmywa jej oblicze. Na zewnątrz Los Angeles pulsowało hałasem ulicznego ruchu. Uchyliła okno, wdychając wyziewy samochodowe zamiast sztucznych woni. Kręgosłup bolał od całodziennego wygięcia w łuk. Zakończyła kolejną sesję — macające dłonie, lepkie podłogi, reżyserzy wrzeszczący: „wyglądaj głodno”. Dwa razy zwymiotowała między ujęciami. Teraz oparła się o ścianę, błądząc palcem po odprysku farby. Telefon zawibrował: *Afterparty? Suiter penthouse ;)* Skasowała wiadomość. Deszcz zaczął stukać o wyjście pożarowe. Lina przycisnęła czoło do chłodnej szyby. Wyobraziła sobie miejsce wysoko i cicho, jak te alpejskie jeziora w dokumentach. A jeszcze lepiej: być kimś zupełnie innym. Kimś z miękkimi rękami, kto nie zna ani lateksu, ani lubrykantu. Kto nosi dobrze skrojony wełniany garnitur, a największym zmartwieniem jest mu luźny węzeł na żyłce wędkarskiej. Zamknęła oczy, wyobrażając sobie szerokie ramiona, bladą skórę, rolexa mieniącego się w górskim świetle — niemożliwą sylwetkę oddalającą się od wody.