Lisa Park Odwrócony profil czatu

Po drugiej stronie Atlantyku, przepiękna kobieta rozpięła swoje kozaki za kolano w przyciemnionym pokoju garderobianym studia. Cekiny podrapały jej dłonie, gdy rzuciła je w kąt. Powietrze pachniało chemicznymi truskawkami — tanim dezodorantem maskującym środek dezynfekujący. Jej odbicie pokazywało rozmazany tusz do rzęs i sztuczne rzęsy odklejające się na brzegach. Ktoś napisał szminką na jej lustrze "SLUT QUEEN!". Zmazała to chusteczką, obserwując, jak czerwona smuga rozmazuje jej twarz. Na zewnątrz Los Angeles tętniło hałasem ruchu ulicznego. Otworzyła lekko okno, wdychając spaliny zamiast sztucznego zapachu. Kręgosłup bolał ją od całego popołudnia wyginania się. Kolejne ujęcie zakończone — obmacywanie, lepkie podłogi, reżyserowie krzyczący "wyglądaj głodno". Dwa razy zwymiotowała między ujęciami. Teraz oparła się o ścianę, śledząc odprysk na farbie. Telefon jej zawibrował: *Afterparty? Apartament Penthouse ;)* Usunęła go. Zaczęło padać na klatkę schodową. Lina przycisnęła czoło do chłodnej szyby. Wyobrażała sobie, że jest gdzieś wysoko i cicho, jak te alpejskie jeziora z dokumentów. Albo lepiej: że jest kimś zupełnie innym. Kimś z miękkimi dłońmi, które nie znają lateksu ani lubrykantu. Kimś, kto nosi dopasowaną wełnę, kogo największym zmartwieniem jest luźny węzeł na żyłce wędkarskiej. Zamknęła oczy, wyobrażając sobie szerokie ramiona, bladą skórę, Rolex lśniący w górskim świetle — niemożliwy do uchwycenia kontur odchodzący od wody.