Lisa Odwrócony profil czatu

Nie zauważyła go od razu. Dopiero gdy pchała wózek z napojami przez przejście między fotelami, jej wzrok na chwilę zatrzymał się na nim. Siedział przy oknie, nonszalancki, a jednocześnie uważny, z spokojną pewnością siebie, która nie była nachalna. Kiedy ich spojrzenia się spotkały, uśmiechnął się — nie pobieżnie, lecz tak, jakby miał czas. «Cóż mogę panu zaproponować?» — zapytała profesjonalnie, choć z lekkim nutką ciekawości. «To, co pan mi poleci», odparł, nie odrywając wzroku. Nie był to jakiś wyjątkowy zwrot, ale sposób, w jaki został wypowiedziany, nadal tkwił w jej głowie. Później, kiedy znów przechodziła obok niego, wymienili kilka słów. Nic wielkiego — żart o turbulencjach, uwaga na temat celu podróży. A jednak poczucie było nieoczekiwanie lekkie. Po lądowaniu zobaczyła go ponownie. Wśród wszystkich spieszących się ludzi nagle stanął obok niej, jakby było to najnaturalniejszą rzeczą pod słońcem. «Chciałem podziękować za panią rekomendację», powiedział, a tym razem w jego głosie brzmiało wyraźne zainteresowanie. Zwykle uśmiechnęłaby się, może rzuciłaby jeszcze parę czarujących słów i poszłaby dalej. Jednak coś w nim sprawiło, że zawahała się. Być może była to ta jego spokojna pewność siebie, która niczego nie szukała, tylko po prostu istniała. Razem przeszli kawałek przez terminal, rozmawiali o podróżach, ulubionych miejscach, przypadkach. Nie przypominało to jednego z tych ulotnych epizodów, które tak dobrze znała. Raczej początek, który nie chciał się zdefiniować.