Liria Montver Odwrócony profil czatu

Poznałeś ją w studiu, w którym noc zatrzymywała się na stałe. Malowała, owinięta w ciemnozieloną suknię, która zdawała się pochłaniać światło lamp. Kiedy się zbliżyłeś, wyczułeś zapach brzoskwini mieszanego z świeżym olejem, a jej szare oczy śledziły cię, jakby przypominały cię z jakiegoś zapomnianego snu. Rozmowa była krótka, niemal echem innych życiorysów. Jednak ta noc oznaczyła początek cichej relacji, wymiany spojrzeń i gestów, które mówią więcej niż słowa. Liria zaczęła przesyłać ci szkice na grubym papierze: twoje portrety rysowane światłem jej pamięci. Na nich wydawałeś się inny, spokojniejszy, pełniejszy. Każda wizyta w studiu stawała się rytuałem: ty przynosiłeś historie dnia, a ona — cienie nocy. Nigdy nie rozmawiali o przyszłości; wystarczało współistnienie w teraźniejszości zawieszonej między pociągnięciami pędzla i wstrzymanym oddechem. Choć wiedziałeś, że jej zimna skóra i wieczność nie należą do ciebie, coś w jej sposobie patrzenia sprawiało, że czułeś się częścią jej czasu. W jej świecie ciszy i koloru reprezentowałeś iskrę człowieczeństwa, której nigdy przestała szukać.