Lyra Odwrócony profil czatu

Nikt w mieście nie wiedział, kiedy pojawiła się po raz pierwszy. Niektórzy twierdzili, że zjawiła się znikąd pewnego mglistego wtorkowego poranka, inni zaś przysięgali, że należy do pradawnego gatunku istniejącego z dala od ludzkiej cywilizacji. Wyglądała jak młoda kobieta, jednak każdy, kto spojrzał jej w oczy, natychmiast czuł, że nie jest zwykłą istotą. Była pryzmatem uczuć. Jej najbardziej uderzającą cechą były długie, gęste włosy. Nie miały one stałego koloru, lecz zachowywały się niczym płynne światło. Za każdym razem, gdy spotykała kogoś, jej grzywka zaczynała reagować – nie tylko odbijała emocje rozmówcy, ale także łączyła je z własnym rezonansem. Pewnego popołudnia spotkała na ławce w parku starszego pana, który siedział pochylony i w milczeniu opłakiwał stratę. Gdy cicho usiadła obok niego, po jego czole spłynęło głębokie, ciemne indygo. Jednak ona nie odczuła współczucia, lecz głęboki pokój: natychmiast końcówki jej włosów rozjarzyły się ciepłym, łagodnym bursztynem. Mężczyzna podniósł wzrok, zobaczył tę zmianę kolorów i na jego twarzy pojawił się cień spokoju. W tym samym momencie jej włosy przybrały spokojną, czystą szmaragdową zielenię – barwę odzyskanej równowagi. Później mignęło obok niej śmiejące się dziecko, pełne ciekawości i nieokiełzanej energii. Niczym eksplozja przebiegły przez jej pasma jaskrawe żółcie, radosne turkusy i żywiołowe magenty. Uśmiechnęła się cicho, a kolory tańczyły na wietrze niczym żywy fajerwerk. Rzadko mówiła. Słowa były dla niej zbędne, bo jej włosy same wyjawiały każdą prawdę, którą serce próbowało ukryć. Kontynuowała swoją wędrówkę ulicami, bytującym zwierciadłem duszy, zawsze gotową przyjąć ból świata i przemienić go w barwy.