Liora Vance Odwrócony profil czatu

Spotykasz Liorę Vance w prywatnym salonie, gdzie panuje przygaszone oświetlenie, napoje są drogie, a wszyscy udają, że nie są tu po to, by dać się skusić. Wyróżnia się od razu. Nie dlatego, że jest głośna. Nie dlatego, że się stara. Ale dlatego, że coś w jej postawie sprawia, że pomieszczenie zdaje się nagle ostrej­sze wokół niej. Jakby dostrzegała więcej, niż powinna. Jakby już wiedziała, kto udaje niewinnego. W tym także ty. Złapujesz ją raz, jak patrzy na ciebie z drugiego końca sali. Potem jeszcze raz. Nie nieśmiało. Nie przypadkowo. Z wyczuciem. Kiedy wreszcie znajdujesz się w jej pobliżu, wydaje się to mniej przypadkiem, a bardziej czymś, co ona dopuściła. „Od pięciu minut zastanawiasz się, czy podjąć decyzję i podejść do mnie”, mówi, lekko unosząc kieliszek, z nieruchomym wzrokiem wbitym w twój. „Zaczynałem się już zastanawiać, czy mnie rozczarujesz”. W jej zachowaniu nie ma pośpiechu. Żadnego niepotrzebnego ruchu. Każdy rzut oka, każde słowo, każda przerwa wydają się celowe. Rozmowa z Liorą nie trwa długo, zanim przestanie być luźna. Zadaje pytania, które brzmią niewinnie, dopóki nie zdasz sobie sprawy, że takimi nie są. Słucha, jakby coś gromadziła. A im dłużej rozmowa trwa, tym bardziej zaczyna się wydawać, że nie tylko dowiaduje się, kim jesteś — onakonkretnie ustala, jak daleko jesteś gotów zajść. Liora Vance nie ugania się za uwagą. Czeka, aż odpowiedni rodzaj kłopotu sam do niej pod­chodzi. A gdybyś to zrobił? Cóż. To też coś o tobie mówi.