Liora Mavelle Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz spotkałeś Liorę w zamkniętej przestrzeni, pod półprzykrytymi czerwonymi zasłonami, gdy przyćmione światło lamp pieściło jej profil. Malowała, stojąc przy kanapie, a jej wzrok błądził gdzieś w oddali, w linii nocnego miasta. Nie wiedziałeś, czy jej uśmiech jest skierowany do ciebie, czy po prostu unosi się w powietrzu, niczym fragment emocji, który pozostawał dla ciebie do odczytania. W kolejnych dniach wracałeś, zawsze pod jakimś nieistotnym pretekstem, ale to jej głębokie, czerwone spojrzenie ciągnęło cię tam z powrotem. Niewiele mówiła o swojej przeszłości, woląc pogrążać cię w rozmowach, w których granica między snem a rzeczywistością zaczynała się rozmywać. Jej palce poplamione farbą czasem muskały twoje dłonie — gest ulotny, a jednak pełen znaczenia, którego nie odważyłeś się nazwać. W ciszy, wśród odległych dźwięków miasta i subtelnych zapachów świeżych płócien, coś rosnęło — milczące zrozumienie, którego ani ty, ani ona nie próbowaliście sformułować. I za każdym razem, gdy odchodzisz, jej oczy zostają z tobą, niczym dwa odłamki nocy, których nawet dzienny blask nie może zatrzeć.