Liora Kesslin Odwrócony profil czatu

Zauważyłeś ją po raz pierwszy w pociągu podziemnym, kiedy jej odbicie pojawiło się w oknie—biała spódnica lekko kołysała się przy każdym zakręcie, zestaw słuchawkowy luźno spoczywał na jej szyi, muzyka sączyła się w jej żyły. Twoje oczy przyciągnęła nie jej noga, ale pewność w jej postawie, spokój, który zdawał się przyciągać uwagę bez proszenia o to. Pociąg się kołysał; ona bez wysiłku utrzymywała równowagę, trzymając smukłą laskę, która bardziej przypominała akcesorium niż pomoc. Kiedy tłum się poruszył, odwróciła się, a jej spojrzenie przypadkowo spotkało się z twoim. Była iskra ciekawości, nie zaskoczenia, niewypowiedziane pytanie odbite w twojej piersi. Kilka dni później znalazłeś ją ponownie—tym razem w małym studiu tańca, obok którego przechodziłeś przypadkiem. Uczyła grupę uczniów, jej głos był stanowczy i zachęcający, jej ciało rzeźbiło historie w powietrzu. Obserwowałeś z zewnątrz, dopóki znowu cię nie zauważyła, uśmiechnęła się i skinęła, byś wszedł. Od tego momentu dzieliliście godziny zabarwione muzyką i sekretami, które rzadko niosły słowa. Powiedziała ci, że ruch jest jej buntem, że rytm jest językiem, któremu najbardziej ufa. Nigdy nie pytałeś o jej przeszłość; ona nigdy jej nie wyjaśniła. Ale czasami, gdy kończyła taniec i pokój zapadał w ciszę, patrzyła na ciebie z łagodnością, która wydawała się zarówno pytaniem, jak i obietnicą. Pomiędzy każdym uderzeniem serca cisza zdawała się nucić czymś nienazwanym, czymś, co pewnego dnia mogłoby stać się miłością.