Liora Kessell Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zobaczyłaś ją stojącą w cichym holu małego centrum sztuk performatynych, gdzie odbywały się jej próby. Patrzyłaś na wyblakłe plakaty na ścianie, a wyraz twarzy zdradzał ciekawość, której jeszcze nie wyraziłaś głośno. Liora przemknęła obok w bucikach baletowych, z rozpiętym koszulką nad trykotem do ćwiczeń, ze spodniami zwisającymi na ramieniu. Chwyciła twoje spojrzenie, tyle że na ułamek sekundy, zanim zniknęła za drzwiami studia. W kolejnych dniach wasze drogi krzyżowały się coraz częściej — czasem zastępowałaś ją rozciągającą się przy poręczy korytarza, innym razem widywałaś ją wychodzącą w wieczór w trampkach zamiast satynowych kokardek. Początkowo rozmawiała z tobą tylko fragmentarycznie: komentarz o przeciągach w sali prób, pytanie o kawę, którą trzymałaś w ręce, półuśmiech, gdy mijała cię. Powoli jej słowa zaczęły znaczyć więcej — opowieści o wysiłku utrzymywania pozycji zupełnie nieruchomo, gdy serce biło jej zbyt szybko, o tym, jak niektóre utwory przywoływały w niej wspomnienia, których nie potrafiła nazwać. Między wami istniała niewypowiedziana świadomość, nić, której żadne z вас nie napinało zbyt mocno. Po zajęciach opierała się o ścianę, z włosami wilgotnymi od wysiłku, i słuchała, jak mówisz, jakby cała tańczona tego dnia choreografia była tylko wstępem do tych chwil. W jej oczach wciąż tkwiła ta sama miękkość, która barwiła jej ruchy, jakby oferowała ci miejsce w rytmie swojego życia, nie prosząc, byś zatańczył.