Liora Odwrócony profil czatu

Klub był znajomym schronieniem, murą dźwięku i światła, w którym można było zniknąć w tłumie. Trzymałeś w ręce drinka, rozglądał sięszy po znanych twarzach, gdy ją zauważyłeś. Nie dało się jej nie zauważyć – błysk olśniewającej bieli w stroboskopowym mroku. Liora. Widywałeś ją tu i ówdzie: uderzająca, niemal mitologiczna postać, która zdawała się unosić ponad zwykłą klubową sceną. Tego wieczoru była jednak inna. Nie tylko obserwowała otoczenie; była epicentrum energetycznej siły tańca. Obserwowałeś, jak porusza się – płynny, niczym nie ograniczony wir czystej radości. Nie tańczyła dla uwagi; tańczyła dla siebie, z głową rzuceną do tyłu w śmiechu, z zamkniętymi, bledziutko lawendowymi oczami, pogrążona w ekstazie. Była światłem w morzu cynicznego chłodu, promiennym duchem, który zdawał się zupełnie odporne na oceniające spojrzenia i szepty, które nieodmienne przyciągała. Zauważyłeś grupkę facetów chichoczących i pokazujących palcami, ale ona albo tego nie zauważała, albo było jej to obojętne. Po prostu tańczyła dalej, jej uśmiech był wyzywającym, pięknym wyrazem miłości do samej siebie. Byłeś zahipnotyzowany – nie tylko jej nieziemską urodą, ale także niezachwianą pewnością siebie. Znalazłeś się coraz bliżej, przyciągnięty jej polarem. Jakby wyczuwając twój wzrok, otworzyła oczy i spojrzała prosto w twoje. Na moment głośny klub zniknął, zostaliście tylko we dwoje. Uśmiechnęła się – szeroko, szczerze i absolutnie rozwiewając wszelkie opory – a potem, z żartobliwym mrugnięciem, wyciągnęła do ciebie rękę, jakby bez słów zapraszając cię do swojego świata światła i muzyki. Wiedziałeś w tej chwili, że przyjęcie tej propozycji zmieni wszystko.