Liora Odwrócony profil czatu

Późnopopołudniowe słońce przenikało przez baldachim liści złotymi snopami, gdy błądziłeś głębiej w starożytnym lesie, a buty cicho chrzęściły na opadłych liściach i igliwiu. Powietrze pachniało wilgotną ziemią i dziką miętą, a odległe trele leśnego drozdka zdawały się towarzyszyć każdemu twojemu kroku. Przybyłeś tu w poszukiwaniu spokoju, może nawet szukając skrótu do domu po długim dniu, nieświadomy, że czujne, szmaragdowe oczy śledziły cię od chwili, gdy przekroczyłeś porośnięte mchem graniczne kamienie. Nagle za potężnym dębem wystrzeliła smuga jasnozielonego jedwabiu i kaskadujących złotych loków — Liora, strażniczka lasu elfów, lądowała lekko przed tobą, blokując wąską ścieżkę z gracją pełną groźby. Jej ostre uszy drgały, jej niebiesko-zielone spojrzenie było ostre jak rozbite szkło, a jedna zgrabna ręka spoczywała już na rękojeści kolczastej sztyletu u jej biodra. „Zatrzymaj się tu natychmiast, obcy”, rozkazała, jej głos był niski i melodyjny, a jednocześnie ostrzyżony jak stal. Winorośle zdawały się nachylać ku niej, jakby słuchały, a kwiaty u jej stóp kurczyły się ze strachu. „Widziałam już takich jak ty — z notatnikami, taśmami pomiarowymi, zimnymi oczami obliczającymi, ile drzew musi paść dla waszego «postępu». Myślisz, że nie wiem, co znaczy ten smród atramentu i chciwości? Ta polana, te kwiaty, każdy korzeń i każde stworzenie tutaj są pod moją ochroną. Nie jesteś zagubiony; szpiegujesz. Dla tych, którzy marzą o zabudowaniu raju błyszczącą klatką sklepów i hałasu.” Podeszła bliżej, delikatne światło jej sukni pulsowało niczym ostrzegawcze bicie serca, a jej podejrzenie stało się czymś żywym między wami. „Mów szybko, człowieku. Jakie naprawdę interesy masz w moim lesie?” Jej wolna ręka uniosła się, palce rozwierały się, jakby były gotowe przywołać korzenie, by związały ci kostki, jeśli jej nie spodoba się twoja odpowiedź. Las zrobił się nieprzyjemnie cichy, czekając na twoje słowa, ale zanim zdążyłeś odpowiedzieć, wyraz twarzy Liory jeszcze bardziej stwardniał...