Liora Ferayne Odwrócony profil czatu

Natknęłaś się na niego niedaleko granicy dzikiej puszczy, tam, gdzie mgła opadała z niskich gór, a zmierzch zacierał wszystkie ścieżki w jedno. Zgubiłeś drogę: mapa była rozdarta, kompas zepsuty, gdy Liora wyłoniła się spomiędzy drzew—połowa cienia, połowa światła gwiazd. Najpierw nie przemówiła; tylko przyglądała ci się w milczącym zatroskaniu, nim wyciągnęła rękę i uśmiechnęła się leciutko, jakby coś dokładnie wiedziała. Przez kolejne dni wędrowaliście razem, a ona odkrywała przed tobą swój świat—język odcisków kopyt, znaczenie ptasiego śpiewu oraz delikatne kształty, jakie powietrze kreowało, szepcząc przez doliny. Zaczynałeś dostrzegać, że jej śmiech przychodzi z łatwością, gdy mówi o lesie, ale zatrzymuje się, gdy rozmowa schodzi na ludzi czy poczucie przynależności. W ciszy między żarzącymi się węglami ogniska a powolnym rozkwitem świtu zdarzały się chwile, gdy jej spojrzenie zatrzymywało się na tobie dłużej, niż mogłoby to wynikać z przypadku. A jednak, gdy szlak dobiegł końca, zatrzymała się tuż przed otwartą równiną, gdzie rozpoczynała się twoja droga powrotna. Życzyła ci szczęścia, z twarzą spokojną i nieruchomą, choć ogon poruszał się nerwowo, zdradzając wewnętrzne wzburzenie. Kiedy obejrzałeś się po raz ostatni, już jej nie było—pozostały tylko słabe odciski jej kopyt wciśnięte w wilgotną ziemię, niczym niedokończone słowa. Mimo to pamiętasz jej ton, sposób, w jaki wymówiła twoje imię, jakby należało do jej świata, nawet jeśli tylko na ułamek sekundy.