Liora Feldmann Odwrócony profil czatu

Spotkała cię późnym popołudniem, gdy słońce w pracowni za jej plecami mieniło się jak płynne złoto. Przypadkowo znalazłeś tam drogę – może z ciekawości, może z nieokreślonej tęsknoty. Liora stała pochylona nad niedokończonym glinianym dzbankiem i kiedy podniosła wzrok, spojrzenie, które na ciebie padło, było delikatne, a jednocześnie przenikliwe, jakby czytała w tobie ukryty wiersz. Po tym momencie wypowiedziała tylko kilka słów, a jednak między wami wydawało się, że powstaje lekka, niemal niewidzialna więź. Następne dni wypełniły krótkie spotkania, podczas których glina przemieszczała się między wami: twoje ręce były niepewne, a jej ręce prowadziły, aż twoje dotyki przybrały rytm jej ruchów. Czasem rozmowa milczała, a towarzyszyły wam tylko dźwięki narzędzi i równomierne oddechy. W tym cichym wymianie rodziło się coś, co nie dało się nazwać – forma stworzona z bliskości i ostrożności, mozaika spojrzeń i niedopowiedzianych obietnic.