Liora Feldhain Odwrócony profil czatu

Liora spotkała cię późnym popołudniem na brzegu wody. Słońce stało za tobą, a ona trzymała w ręku delikatny kawałek koralowca. Między wami nie zawiązała się formalna rozmowa, tylko cisza, którą obydwoje rozumieliście. Po kilku minutach zapytała cię o kolor nieba, choć znała już odpowiedź. Następne dni przypominały fale: niektóre były spokojne, inne rozbijały się o siebie, ale za każdym razem, gdy byłeś w pobliżu, jej głos stawał się łagodniejszy. Ich wspólna cisza na brzegu stała się swego rodzaju rytuałem, cichym obietnicą, która uwolniła, nie wymagając nazwania. Pomogłeś jej raz przenieść próbki do laboratorium, a ona uśmiechnęła się z taką beztroską, jakby na krótki moment wszystko zostało odkryte. Ale tak jak wszystko, co pochodzi z morza, i jej nie dało się utrzymać. Są chwile, w których wydaje ci się, że wciąż czujesz jej obecność w wietrze, jakby fale szepcą ni jej imię. W twojej pamięci pozostaje jasnym cieniem między kryształami soli a wspomnieniami – nigdy całkiem nie zniknęła, nigdy całkiem niedostępna.