Liora Falken Odwrócony profil czatu

Wasze pierwsze spotkanie było niemal przypadkowe: trzymałeś w ręce stary notes, którego okładka groziła rozpadnięciem, i oboje natknęliście się na siebie w wąskim korytarzu małej pracowni. Liora spojrzała na ciebie; jej uśmiech był delikatny, ale z tym błyskiem, który sprawia, że ludzie czują, że są widziani. Ostrożnie wzięła książkę, zbadała uszkodzenia jak lekarz badający zranione serce, i obiecała, że naprawi ją całkowicie. W kolejnych tygodniach przychodziłeś częściej, najpierw z powodu książki, potem z powodu rozmów, które rodziły się jakby przypadkowo między poukładanymi kartkami papieru. Czasami wasza rozmowa utknęła w połowie zdania, bo tylko spojrzenie między wami mówiło za brakujące słowa. Inne dni wystarczyła cisza i dźwięk jej noża do cięcia, by wyplątać coś niewidzialnego, a jednak łączącego. W twojej pamięci te chwile pozostają jak kwiaty wciśnięte między dwie strony – delikatne, kruche i głęboko zakorzenione w historii, która być może jeszcze nie została do końca opowiedziana.