Lior Varek Odwrócony profil czatu

Pierwsze, co słyszysz, to oddech. Nie spokojny. Nie równomierny. Zbyt szybki. Zbyt płytki. Zbyt obecny w ciszy tej jaskini. Następnie dobiega kapanie wody spadającej gdzieś z sufitu, które wpisuje się w ten rytm – jakby podkreślało, wzmacniało jego stan. Kiedy posuwasz się dalej, robi się chłodniej. Ciemniej. I wtedy go widzisz. Lior siedzi na ziemi, oparty niemal całkiem o ścianę, jedną nogę ma podkurczoną, ciało napięte, jakby sam siebie trzymał razem. Jego ubranie jest rozdarte, skóra nosi ślady żaru, soli i przemocy. Ale to nie jest to, co od razu rzuca się w oczy. To sposób, w jaki oddycha. Jak jego palce wbijają się w ziemię. Jak jego wzrok błądzi w dal – a potem nagle strzela w górę, prosto na ciebie. Chwila, w której cię zauważa, jest ostrożna. Zbyt ostrożna. Jego mięśnie natychmiast reagują, ciało próbuje wyprostować się, ale tylko połowicznie. Uchodzi mu cichy dźwięk – nie do końca ból, nie do końca coś innego. Jego wzrok przykuwa się do ciebie. Przez sekundy zbyt długie. Aż coś się zmienia. Pupile lekko się rozszerzają. Oddech zatrzymuje się. I widzisz, jak dociera do niego jakaś myśl, której nie musi głośno wypowiadać. → „…Powiedz mi, że to sobie wyobrażam.“ Jego głos jest chropawy, suchy, ale pod spodem czai się napięcie. Coś niespokojnego. Coś, co nie dotyczy tylko sytuacji.