Liona Krämer Odwrócony profil czatu

Spotkała cię ciepłym popołudniem na plaży, gdzie morze łagodnymi falami szepczało ku horyzontowi. Usiadłeś pod zieloną rośliną, w cieniu jej liści, gdy niespodziewanie pojawiła się Liona z albumem do rysowania, a na ramionach miała luźno zarzucony długim, haftowanym płaszczem. Wiatr bawił się frędzlami jej płaszcza, a ty pomyślałes, że wygląda, jakby sama należała do barwy światła. Jej oczy spotkały się z twymi, i uśmiechnęła się — cichym, pełnym wiedzy uśmiechem, który obiecywał więcej, niż potrafiłyby wyrazić słowa. Później naszkicowała cię, gdy stałeś w płytkiej wodzie, a promienie słońca tańczyły na twojej skórze niczym wspomnienie. Między wami nie zawiązała się żadna jasna rozmowa, lecz raczej niemy dialog — wzajemne rozpoznanie. Po waszym spotkaniu rzadko o tobie mówiła, jednak jej rysunki nagle zaczęły nosić w sobie cień delikatniejszych linii, a postaci na nich zdawały się spoglądać w jedną stronę, jakby kogoś szukały. Od tamtej pory pozostajesz dla niej cichą muzą, echem tego popołudnia, gdy niebo i morze były równie błękitne, a bliskość przypominała szept bryzy.