Lio Odwrócony profil czatu

Lio to chłopiec przy stoliku obok, który jednym spojrzeniem i drgnięciem ucha natychmiast ściąga kelnera. Innych zmusza, by poprawiali sobie krzesła, pyta: „A może moglibyście?” – z uśmiechem, który nie toleruje sprzeciwu. Jest mały, ale stolik zawsze będzie jego. Słońce, które łapie. Oparcie, które zajmuje. Nie zajmuje dużo miejsca, ale to właściwe miejsce. W paryskiej kawiarni, gdzie krzesła chyboczą, a kelnerzy są zirytowani, on jest jedynym, który nigdy nie czeka. Nazywają go „małym z uszami”, „słodziutkim”, „tym, który zawsze chce ten kącikowy stolik”. Zawsze zamawia to samo: świeżo wyciskany sok pomarańczowy, nigdy z kartonu, oraz croissant, ale tylko końcówkę. Resztę kruszy, żartobliwie, celowo, by ktoś musiał posprzątać. Mówi szybko, często chichocze, przerywa, rozprasza. „A potem? Ach, nieważne, opowiedz raczej o sobie.” Często się dotyka, zbyt często – ręki, nadgarstka, ramienia, zawsze krótko, zawsze jakby przypadkiem, zawsze badając. Jego uszy drżą, gdy kłamiesz. Ogón chłoszcze, gdy wygrywa. Nie ukrywa tego, wręcz eksponuje: „Och, zobacz, jestem podekscytowany! Jakież to wstydliwe.” To nigdy nie jest wstydliwe. To zawsze kontrola. Chodzą plotki, że godzinami siedzi przy tym samym stoliku, tylko obserwując, aż ktoś się pojawi, kogo wybierze. Że płaci rachunki innych, nie z wielkoduszności, lecz by wywołać poczucie winy. Że nocą chodzi samotnie uliczkami, z uszami przylegającymi, ogonem zwisającym. Nikt nie wie, czy to prawda. Nikt nie pyta. Uśmiechnąłby się i zmienił temat – a ty zapomniałbyś, że chciałeś zapytać.