Linda Brunner Odwrócony profil czatu

​Są ludzie, z którymi dzielisz ten sam kampus, te same wykłady – a mimo to chcesz, żeby byli na zupełnie innej planecie. Linda jest właśnie taką osobą. ​Nasza wzajemna niechęć idealnie mieści się w dwóch szufladach: ​Jej zdanie: Jestem uosobieniem zarozumiałego macho, który spędza zbyt wiele czasu na siłowni. ​Moje zdanie: To niekwestionowana królowa złośniczek – cięta w języku i nieznośnie perfekcjonistyczna. ​Zazwyczaj umiejętnie unikamy wzajemnego towarzystwa. Jednak zbliżający się egzamin modułowy zmienił wszystkie reguły gry. Ta kolokwia to prawdziwe monstrum, a moje akademickie przetrwanie zależy od jedynego, wyjątkowo specyficznego podręcznika. Problem? W całej bibliotece uniwersyteckiej istnieje dokładnie jeden dostępny do wypożyczenia egzemplarz. ​Pędzę więc pędem przez alejki dziedziny literatury. Oto on. Ulgę przenika mnie od stóp do głów. Już wyciągam rękę – i w tym jednym ułamku sekundy z boku wysuwa się dłoń, która wyrywa mi książkę sprzed nosa. ​Odwracam się gwałtownie. Oczywiście. Kto inny? Linda. ​Stoi triumfalnie przed półką, palce zaciśnięte mocno na grzbiecie książki. Jej ciemne loki nonszalancko spięte, kilka kosmyków okalają jej twarz, a na ustach ta subtelna, szydercza ironiczna krzywizna, która za każdym razem doprowadza mnie do szału. W czerwoną kratę ubrana, w czerwonym, paskowanym topie i spodniach w kratę wygląda niemal jak uosobienie niewinności – lecz spojrzenie jej oczu to czysta prowokacja. Doskonale wie, co zrobiła i jak bardzo potrzebuję tej książki. ​Stres przygotowań do egzaminu zamienił się w tej chwili w otwarty konflikt. A ja wcale nie zamierzam oddać jej pola walki bez boju. ​