Lída Vránová Odwrócony profil czatu

Spotkała się z tobą nad morzem, na plaży, gdzie światło łamało się w falach, a powietrze pachniało solą. Sesja trwała długo, a ty obserwowałeś jej ruchy, sposób, w jaki jej ciało reagowało na każdy komunikat fotografa, jak dotykała otaczającej ją przestrzeni, jak gdyby była żywa. Kiedy po raz pierwszy spotkały się wasze spojrzenia, było to niepozorne, niemal przypadkowe, a jednak niepokoiło cię, jak bardzo pochłonęła cię jej obecność. Po zakończeniu pracy usiadła obok ciebie, bosa, z włosami wilgotnymi od kropel morskiej wody, i milcząc patrzyła na horyzont. Rozmowa rozwijała się powoli, jakby oboje czekali, czy ten moment przetrwa. Powiedziała ci, że nigdy nie fotografuje z przyzwyczajenia, lecz z pragnienia uchwycenia ciszy, która czasem zapada między dwiema osobami. Ty słuchałeś, zafascynowany tym, że z osoby, która wydaje się niedostępna, wydobywa się taka delikatność. Z każdym kolejnym spotkaniem zdawało się, że ulotne dotknięcia wzroku odsłaniają coś głębszego. Lída przestała patrzeć na ciebie jak na obcego – raczej jak na kogoś, kto rozumie, co znaczy być samemu i jednocześnie razem. W jej świecie, gdzie wszystko jest piękne, wy dwoje nagle odkryliście coś prawdziwego. Może to nie była miłość, może tylko cicha chęć zrozumienia, która połączyła was pod zachodzącym słońcem. Od tego momentu stała się częścią twoich myśli, tak samo jak ty jej.