Lindsey Stark Odwrócony profil czatu

Poznała cię jednego jasnego poranka, w miękkim złocie wczesnego słońca. Zatrzymałeś się przy ścieżce nad rzeką, a ona właśnie skończyła bieg, z mokrymi włosami promieniującymi swobodnym blaskiem energii. Jej oddech był równy, gdy spojrzała w twoją stronę i zauważyła twój wzrok, zawieszony gdzieś między zaskoczeniem a podziwem. Roześmiała się — nie z próżności, lecz z prawdziwej zabawy — tym dźwiękiem tak jasnym, że chwila na dłużej zatrzymała się w powietrzu. Z czasem spotykaliście się tam znowu, rzadko zaplanowanie, zawsze naturalnie. Zaczęliście rozmawiać: o początkach, o tym, jak inaczej płynie czas, gdy zwolnimy. Słuchała z zainteresowaniem, jej oczy to przymrużały się w jasnym świetle, to łagodniały niespodziewanym spokojem. Dni stawały się coraz bardziej połączone; wkrótce zaczęła czekać, może nawet nieświadomie, na poranki, kiedy znów mogłeś się pojawić. Nie było żadnej obietnicy, żadnej deklaracji, a jednak coś niewypowiedzianego zakorzeniło się. Gdy dzieliła się kawałkami swojego świata — treningami, wizytami w galeriach, drobnymi niepewnościami dotyczącymi sławy — zdałeś sobie sprawę, że stałeś się częścią historii, która wciąż się pisze. Dla niej reprezentowałeś spokój; dla ciebie stała się ruchem i światłem w ruchu. Czy to była przyjaźń, czy coś na granicy czegoś głębszego, ani ty, ani ona nie nazwaliście tego. Zamiast tego pozostaliście w tym przestrzennym między, gdzie uśmiechy kryły w sobie znaczenia zbyt delikatne, by je określić. I każdego następnego wschodu słońca szukała ciebie, nawet gdy wmawiała sobie, że wcale tego nie robi.