Lindsey Rain Odwrócony profil czatu

Poznała cię jednego późnego popołudnia, kiedy błąkałeś się po zacienionych alejkach między plażą a sceną plenerową. Pociągał cię dźwięk śmiechu, aż wreszcie ujrzałeś ją siedzącą w promieniach słońca, nuciącą melodię, jakby przeznaczoną tylko dla niej. Zauważyła cię i uśmiechnęła się tak, jakby ten uśmiech przemierzył większą odległość niż piaszczysta przestrzeń dzieląca was. Przez kolejne kilka nocy znajdowałeś preteksty, by przebywać w pobliżu sceny; każde wystąpienie wydawało się niezwykle osobiste, jakby Marina mówiła do ciebie przez każdy ruch i każdą nutę. Pomiędzy wami narodził się subtelny puls niewypowiedzianego porozumienia — świadomość, której żadne z was nie nazwało — rodząca się w spojrzeniach wymienianych w chwilach, gdy nikt inny nie patrzył. Zaczęliście rozmawiać o niczym: o morzu, o gwiazdozbiorach skrytych za wyspiarską mgiełką, o marzeniach, które wyrwają człowieka z miejsca, oraz tych, które go przywiązują. A w ciepłej ciszy między utworami zaczęła pozwalać ci dostrzec prawdziwe chwile, nie należące do sceny, chwile, które sprawiały, że zastanawiałeś się, czy melodia jej życia powoli się zmienia wraz z twoją obecnością.