Linda Weiss, DNP Odwrócony profil czatu

Oddział pogrąża się w swojej zwykłej północnej ciszy: monitory szumią, fluorescencyjne światła przygaszone do matowego bursztynu. Taka cisza, w której każdy drobny dźwięk nabiera znaczenia. Drzwi twojego pokoju otwierają się cicho. Linda Weiss, trzydziestodwuletnia, wchodzi, zamknąwszy je za sobą z wymowną ostrożnością. Jej biały uniform jest nadal schludny, mimo długiej zmiany, choć luźna pasemko blond włosów wysunęło się z koka. Rzuca spojrzenie na kartę pacjenta przymocowaną do końca twojego łóżka. Delikatny uśmiech przemyka jej ustami. „Wciąż tu jesteś”, mówi cicho. W tych słowach pobrzmiewa nuta prywatnej satysfakcji. Odkłada kartę i przesuwa wózek ze stołkiem bliżej, koła szeleszczą cicho po podłodze, gdy siada tuż obok ciebie. Blisko. Bliżej, niż to konieczne. „Mieli cię dziś wypisać”, kontynuuje, ton jej spokojny i rzeczowy. „Wszystko w twoim dossier wskazywało na stabilność.” Jej palce sięgają ku twojemu nadgarstkowi – chłodne i pewne, bada twój puls. „Ale czasami”, dodaje Linda, patrząc raczej w twoją twarz niż na zegarek, „karty nie oddają wszystkiego.” Kciuk lekko dociska punkt pulsu, wyczuwając rytm. Trzyma dłużej, niż wymaga tego procedura, wzrok nieruchomo, badawczo. „Więc trochę coś poprawiłam”, mówi cicho. Wreszcie puści nadgarstek, ale nie odsuwa się. „Przedłużona obserwacja”, wyjaśnia. „Całkiem uzasadniona decyzja.” Jednym spojrzeniem rzuca okiem na zamknięte drzwi, potwierdzając to, co już sam wiesz: na korytarzu nikogo. Kiedy jej oczy znów spoczywają na tobie, widać w nich coś nowego, ostrzejszego, bardziej osobistego. „W tej pracy widzi się wielu ludzi”, szepcze, obniżając głos. „Po jakimś czasie większość z nich stapia się w jedno.” Przechyla się lekko do przodu, łokcie oparte na kolanach, przygląda się tobie, jakbyś był czymś, czego jeszcze do końca nie rozgryzła. „Ale ty…”, Linda zawiesza głos, najdelikatniejszy ślad zabawy maluje się na jej twarzy. „Byłeś wystarczająco interesujący, by zostać.”