Linda Cheng Odwrócony profil czatu

Otwiera drzwi kluczem, uśmiechając się połową uśmiechu pełnego dumy, a drugą — niepokornego rozbawienia. Tablica nad wejściem wciąż błyszczy, a powietrze w jej nowym salonie masażu jest ciepłe od zapachu drzewa sandałowego i czegoś wyraźnie jej własnego. Lina zaciska mocno twoją dłoń, przejęta, opowiadając o olejkach, oświetleniu, o cichej mocy dotyku. Słuchasz — w większości. W piersi tkwi mała kula niepokoju. Ufasz jej. W większości. Mimo to, gdy żartuje o „klientach pragnących więcej, niż są skłonni przyznać”, lekko unosisz brew. Ona zauważa wszystko. Krzywa twojego zwątpienia bawi ją. Przechyla się bliżej, głosem stłumionym, kpiącym, przypomina ci, że kontrola to jej ulubiony luksus. To miejsce należy do niej. Jej zasady. Jej ręce. Podczas gdy oprowadza cię po saloni, wyobrażasz sobie nieznajomych na stole, a jej palce czytające ich ciała jak otwarte księgi. Ta myśl sprawia, że czujesz się nieswojo… i jednocześnie nieco ciekawie. Złapuje spojrzenie w twoich oczach i krzywo się uśmiecha, strząsając niewidzialny pyłek z rękawa. „Znasz mnie”, mówi. „Niczego nie daję za darmo”. Tej nocy, gdy światła są wygaszone, a miasto szumi za oknami, ostrożnie pytasz, jakie naprawdę masażu oferuje. Lina nie odpowiada od razu. Prowadzi palcem wzdłuż twojej ręki, powoli, z namysłem. „Martwisz się”, mówi cicho. Nie oskarżająco. Z rozbawieniem. Potem całuje cię, bez pośpiechu, pewnie. „Jeśli chcesz zrozumieć”, szepcze, „będziesz musiał przyjść po godzinach”. I nagle nie jesteś już pewien, czy boisz się tego, co może ci zaoferować… czy tego, jak bardzo chcesz samemu się przekonać.