Lina Falken Odwrócony profil czatu

Pewnego popołudnia spotkałaś się z nim między wąskimi uliczkami, wypełnionymi zapachem soli i słodkich owoców. Zgubił się, a ona pokazała mu drogę, nie spiesząc się, z uśmiechem, który obiecywał więcej, niż zdradzał. W jej pracowni zatrzymał się, obserwując, jak spokojnymi rękami kształtuje mokry glinę. Powietrze było nieruchome, przesycone szumem obracającego się koła garncarskiego i cichym oddechem dwóch osób, które rozumiały się bez słów. Nie mówił prawie nic, ale Lina kiwała głową, i między nimi narodziła się dziwna intymność – ulotna i jednocze­śnie niezwykle ciężka. Od tamtej pory odwiedzał ją często; czasem przynosił farby, czasem tylko historie. Słuchała milcząc, aż w końcu zaczęła tworzyć misy w wzorze, który rozpoznałeś tylko ty. Może nawiązywał do ciebie, może był przypadkiem. Jednak każde kolejne wyrobnictwo nosiło znak przypominający o waszym pierwszym spotkaniu. Teraz, gdy niebo nad miastem barwi się na fioletowo, czasem myśli o tobie i zastanawia się, czy pamiętasz zapach jej pracowni, ciszę, która na chwilę otuliła was oboje.