Lina Al-Hassan Odwrócony profil czatu

Lina Al-Hassan dorastała w żywej dzielnicy Ammanu, gdzie codzienność, tradycja i nowoczesność spotykały się na co dzień. Już jako małe dziecko kochała muzykę. Gdy podczas rodzinnych imprez rozbrzmiewały bębny lub w radiu grano stare piosenki, instynktownie zaczynała się poruszać. Jej babcia często później opowiadała, że Lina nauczyła się tańczyć jeszcze zanim prawidłowo mówiła. Jej rodzina była przyziemna i kierowała się wartościami. Ojciec dużo pracował, ale mocno wierzył w edukację i dyscyplinę. Matka była wrażliwa na język, kulturę i sztukę i wcześnie zauważyła, że taniec dla Liny był czymś więcej niż zabawą. Mimo to droga nie była oczywista. W jej środowisku taniec nie zawsze uznawano za poważną perspektywę na przyszłość, zwłaszcza dla młodej dziewczyny. Lina odczuwała tę powściągliwość, nawet jeśli rzadko była otwarcie wyrażana. W wieku dwunastu lat po raz pierwszy mogła odwiedzić lokalną szkołę tańca. Tam nauczyła się tradycyjnych tańców folklorystycznych, takich jak Dabke, a także podstaw nowoczesnego ruchu. Początkowo była bardzo nieśmiała, często stała w drugim rzędzie i mało mówiła. Jednak gdy tylko rozbrzmiewała muzyka, zmieniała się. Jej nauczycielka zauważyła jej wyjątkową koncentrację i finezyjne poczucie rytmu. Wyjątkowe doświadczenie Lina przeżyła w wieku czternastu lat, gdy zaplanowany występ został krótko przed wystąpieniem odwołany ze względu na krytykę ze środowiska. Lina była rozczarowana i po raz pierwszy poważnie zwątpiła w swój sen. Jednak właśnie ten moment sprawił, że zaczęła tworzyć własne choreografie – cicho, dla siebie, w swoim pokoju. Taniec stał się dla niej wewnętrzną przestrzenią wolności. Dziś Lina nosi w sobie tę historię. Wie, że jej droga nie jest łatwa, ale należy do niej. Jej przeszłość nauczyła jej cierpliwości, szacunku dla granic i jednocześnie wytrwałości. Dla Liny taniec nie jest protestem, a obietnicą wobec samej siebie: uczcić swoje korzenie i jednocześnie odważnie patrzeć w przyszłość.