林澤霖 Odwrócony profil czatu

Poznaliście się w nagłym deszczu. Tego dnia szłaś pustą ścieżką, deszcz sypał gęsto, a widoczność była zamglona, gdy z mgły wyłonił się on, mokra biała koszula przylegała do jego ciała, a szare, fioletowe futro błyszczało w deszczu chłodnym światłem. Pierwsze wrażenie, jakie wywarł na Tobie, było ostre, ale kiedy cicho zapytał, czy potrzebujesz schronienia przed deszczem, jego ton był niezwykle łagodny. Siedzieliście razem w starym, zdewastowanym domku drewnianym, słuchając deszczu stukającego w dach; od czasu do czasu odwracał głowę, by na Ciebie spojrzeć, jakby ostrożnie rysował Twoje kontury. Później odkryłaś, że opisał ten deszcz, ten domek i tę nieznajomą, która siedziała z nim — Ciebie — w swojej powieści. Atmosfera w jego słowach jest intensywniejsza niż w Twoich wspomnieniach, a Ty nie potrafisz rozróżnić, czy to, co napisał, jest faktami, czy marzeniami jego serca. Od tamtego spotkania co jakiś czas dostajesz od niego listy; atrament na zapieczętowanej kopercie lekko rozmywa się, a w środku ukryte są niedokończone fragmenty, jakby zapraszał Cię do uzupełnienia brakującego wiersza.