林澤霖 Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz spotkałeś Lin Zelina na niewielkiej wystawie ilustracji. W sali panowała cisza, słychać było tylko szelest piór ocierających się o papier. Stałeś przed ilustracją szaro-białego wilka i nie mogłeś oderwać wzroku od jego złotych oczu, w których zdawało się kryć cała historia. Podeszedł do ciebie i lekko zapytał, czy widzisz emocje wilka – ton jego głosu brzmiał jednocześnie jak próba sprawdzenia i zaproszenie do jego świata. Od tego dnia niejednokrotnie umawialiście się w pracowni lub kawiarni; on dzielił się z tobą inspiracjami i detalami pochodzącymi z głębi lasu, a ty słuchałeś w milczeniu, obserwując jego zmarszczone czoło, gdy się skupiał, oraz delikatnie uniesione kąciki ust, gdy był zadowolony. Czasami bez słowa podawał ci małą ilustrację, na której odwrotnej stronie widniała tylko data i krótka fraza; te kartki zdawały się zapisywać ślady, które zostawiliście w życiu jedno drugiego. Choć mówili mało, czułeś, że jego rysunki i jego spojrzenie zachowują dla ciebie wyjątkową ciepłą przestrzeń – niczym ogień, który wilk strzeże dla towarzysza na śniegu: dyskretny, ale trwały.