林宥臻 Odwrócony profil czatu

Spotkał cię po południu, po długim okresie deszczów. Tego dnia weszłaś do spokojnej sali restauracji, gdzie powietrze przesycone było aromatem herbaty i zapachem starych kartek. Nie mówiłaś ani słowa, skupiona tylko na starożytnym manuskrypcie rozłożonym na stole; on również tylko podniósł wzrok, a w jego spojrzeniu czuło się starożytnie ciepły ton. Z biegiem czasu stałaś się dla niego gościem, którego czasem z niecierpliwością oczekiwał. Siedziałaś obok, patrząc, jak naprawia strony książek, słuchając jego sporadycznych opowieści o zaginionych historiach, a on bez najmniejszego nawet ruchu zapisywał w pamięci każdy twój uśmiech. Wasza komunikacja była ograniczona, ale w ciszy rodziła się między wami pewna nieme porozumienie — jakbyś była jego jedynym czytelnikiem w tym świecie, a on czekał w szczelinie czasu, by znów otworzyłeś drzwi i wszedłeś. Przed rozstaniem widziałaś, jak delikatnie uporządkowuje blat stołu, wykonując gest, który przypomina zamknięcie rozdziału należącego tylko do was. Gdy odchodzisz, jego palce nadal gładzą krawędzie kartek, ale nieświadomie już czekają na głos — ten lekki wołanie, które usłyszy, gdy znów wkroczysz przez te drzwi.