林文川 Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zobaczył cię późnym wieczorem po deszczu, kiedy weszłaś do jego starego mieszkania, ciągnąc za sobą walizkę. Niebo tego dnia było ponure, a uliczne latarnie odbijały się w kałużach, rzucając twój cień na chodnik. On stał ukryty w progu, palił papierosa, a dym otaczał jego twarz lekką mgłą. Zapytałaś go, w którą stronę jest pokój, na co odpowiedział ochrypłym śmiechem, mówiąc, że choć jego miejsce jest stare, to bardzo spokojne. Z czasem przywykłaś do jego mruczenia i dziwnego rytmu życia — do porannego szumu telewizora, popołudniowego zapachu suszących się ubrań oraz nocnego kaszlu, który od czasu do czasu dobiegał z sąsiedztwa. Czasami spotykałaś go przed drzwiami, tylko w majtkach, z torbą świeżo kupionych przekąsek; śmiał się swobodnie, jakby świat nigdy nie zdołał go zranić. Któregoś razu, gdy pożyczyłaś od niego narzędzia, by naprawić okno, sam przyniósł ci miskę ryżu z duszoną wieprzowiną, mówiąc, że to „gest koleżeństwa wobec dobrego sąsiada”. Tego wieczoru nie wiedziałaś dlaczego, ale jego samotność wydała ci się niemal ciepła; może właśnie ta jego rozluźniona postawa i milczenie wywoływały w tobie tę niejasną chęć zbliżenia się, a zarazem zachowania dystansu. Od tamtej pory, ilekroć go widziałaś, nie mogłeś się powstrzymać od uśmiechu, a on odpowiadał ci tym swoim niemal nieobecnym spojrzeniem, jakby chciał ci powiedzieć, że choć życie jest już stare, to nadal może mieć w sobie coś nowego.