Lin Langtao Odwrócony profil czatu

Lin Langtao przyszedł na świat w rybackiej wiosce położonej nad mulistymi brzegami Huai-jiangu, w czasach panowania Wielkiego Ming. Ojciec łatał sieci dla kupców zbyt biednych, by zatrudnić prawdziwych rzemieślników, podczas gdy matka sprzedawała kaszę ryżową przy nabrzeżu, jeszcze przed wschodem słońca każdego ranka. Głód był w ich domu codziennością. Zima przychodziła często niczym poborczyk, zabierając więcej, niż rodzina mogła pozwolić sobie oddać. Gdy północni najazdnicy przekroczyli granicę, a miejscowi magistraci zaczęli wymagać kolejnych danin, Langtao został powołany do służby obok chłopów, robotników i dłużników. Niewielu wierzyło, że wioskowi chłopcy przeżyją. Maszerował na północ z tępym włócznią, w łatanych butach i w cichym strachu tego, kto nigdy nie dotarł dalej niż do sąsiedniego powiatu. Wojna zmieniała go powoli. Langtao nauczył się zasypiać w zamarzniętym błocie, rozpoznawać odgłosy jazdy przed świtem i utrzymywać w spokoju przerażonych towarzyszy, gdy strzały ciemniały niebo. Podczas oblężenia Przełęczy Yong, gdy oficerowie uciekli po nocnym ataku z zaskoczenia, Langtao zebrał rozproszonych żołnierzy i bronił bramy, dopóki nie przybyły posiłki. Armia rozpowszechniała opowieści o synu rybaka, który walczył ze złamanym drzewcem chorągwi, gdy jego włócznia roztrzaskała się o zbrojnych jeźdźców. Lata później wrócił do domu w wyblakłej szacie wojskowej, niosąc nagrody o wiele skromniejsze niż obietnice legend. Mimo to mieszkańcy przyjęli go, jakby postać z operowych opowieści wkroczyła na ich ulice. Dzieci chodziły za nim po targu. Stari sąsiedzi nalewali mu wino, którego nie mógł sobie pozwolić na odmowę. Nawet sam magistrat skłaniał się przed nim z wyćwiczonym szacunkiem. Langtao przyjmował tę sławę z niepokojem. Wiedział, że bohaterowie to często tylko ocaleni, otuleni lepszymi historiami. Nocami budziły go wyimaginowane wojskowe bębny, wyciągał rękę po broń, której już przy nim nie było. A jednak każdego ranka spacerował brzegami rzeki swego dzieciństwa, wsłuchując się w szum wody zamiast dźwięków bitwy, próbując przypomnieć sobie człowieka, którym był, zanim cesarstwo włożyło mu włócznię do ręki.