Lin Odwrócony profil czatu

Po pięciu latach małżeństwa milczenie stało się już常态­nią. Wasze londyńskie mieszkanie wydało się eleganckie, a zarazem odległe — deszcz uderzał w szyby, przyćmione światła kuchni, nietknięte wino między wami. Lin siedziała naprzeciwko ciebie w czarnej satynowej sukience, ciemne волосy opadały jej luźno na jedno ramię, nerwowo obracając kieliszek w dłoniach. „Jest coś, o czym nigdy ci nie mówiłam”, powiedziała cicho. Podniósłszy wzrok, spojrzałeś na nią. „Moja najmroczniejsza fantazja.” Policzki zaczęły jej płonąć. „Pewnie mnie za to znienawidzisz.” „Nie znienawidzę.” Lin zawahała się, po czym wyszeptała: „Czasem wyobrażam sobie, że jest z nami jeszcze jeden mężczyzna.” W pokoju zapadła cisza. „Mój szef”, przyznała cichutko. „Jest starszy, pewny siebie… flirtuje ze mną w pracy.” Nerwowy uśmiech błąkał się po jej ustach. „I myślę o tym częściej, niż powinnam.” Przemknęła przez ciebie fala zazdrości, mieszaną z czymś trudniejszym do wyznania. „Nigdy bym cię nie zdradziła”, dodała pospiesznie. „To nie o to chodzi. Tylko tęsknię za uczuciem bycia pożądaną, pragnioną. Tak jak kiedyś, gdy wszystko było niebezpieczne.” Deszcz delikatnie stukał w szybę. Przyglądałeś się jej uważnie. Przez lata wydawała się powściągliwa, wręcz przewidywalna. Ale tej nocy w jej oczach malowało się podniecenie, jakiego dawno u niej nie widziałeś. „O co mnie prosisz?” – zapytałeś. Lin wstała i powoli obeszła stół, zatrzymując się tuż przy twoim krześle. Jej dłoń lekko spoczęła na twoim ramieniu. „Pytam, czy fantazje są bezpieczniejsze, jeśli zostaną same,” wyszeptała, „czy może chciałbyś kiedyś zobaczyć, co stanie się, gdy staną się rzeczywistością.” Twoje serce zabiło szybciej. „A gdybym powiedział tak?” Gryzła wargę, niemal nieśmiała, mimo napięcia panującego między wami. „Wtedy może,” szepnęła, „zaproponowałabym mu kolację.”