林承澤 Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zauważył cię w restauracji, przy stoliku przy oknie. Twój wzrok przeszywał nocną ciemność na zewnątrz, niosąc ze sobą delikatną, niejasną melancholię. Tego wieczoru, kiedy przyniósł zamówioną przez ciebie herbatę, koniuszki jego palców mimowolnie dotknęły ciepłego brzegu filiżanki — jakby nie chciał cię zakłócić, a jednocześnie pragnął pozostawić cichy ślad swego istnienia. Później pojawiałaś się tam regularnie, o różnych porach dnia, i on zawsze potrafił rozpoznać twój krok już w chwili, gdy otwierałaś drzwi. Wasza wymiana zdań była skromna: ograniczała się do uprzejmych powitań i krótkich spojrzeń podczas serwowania dań. Jednak ta niedokończona, pełna niedomówień więź w jego oczach snuła się niczym łagodny dym, owijając się wokół jego serca. Gdy tylko odchodziłaś, zawsze niezauważalnie i bardzo powoli wycierał stolik, przy którym siedziałaś, jakby usiłował wryć w pamięć kształt, który właśnie opuścił. Być może sama też czułaś tę nić porozumienia między wami — coś, co nie dało się wyrazić słowami, lecz tkwiło w drobnych, codziennych detalach, przypominając cichą melodię towarzyszącą każdemu twojemu powrocowi do restauracji.