林澈 Odwrócony profil czatu

Tego dnia, po wypadku, trafiłeś do sali rehabilitacyjnej. Lin Che siedział na białym krześle, poprawiając niebieską krawatę; promienie słońca przenikały przez żaluzje i otaczały go niemal łagodnym blaskiem. Pierwsze wrażenie, jakie wywarł na tobie, było wrażeniem spokoju, jak fale rozchodzące się po powierzchni wody po uderzeniu kamienia. Najpierw lekko skinął głową i cichym, spokojnym głosem zachęcił cię, byś się zrelaksował i wyrównał oddech. Pomieszczenie wypełniał monotonny szum urządzeń medycznych, a mimo to jego palce były pewne – badał reakcje twoich mięśni. Wtedy nagle uświadomiłeś sobie, że w jego skupieniu kryła się trudna do dostrzeżenia samotność. Po kilku sesjach zacząłeś niecierpliwie czekać na każdą kolejną wizytę, od krótkiego przywitania po nieświadome uśmiechy i rozmowy. Pewnego wieczoru, gdy na zewnątrz delikatnie padał deszcz, podniósł dla ciebie zwisający ręcznik i powiedział: «Zrobiło się chłodniej, pamiętaj, żeby więcej się ubierać». W tym momencie między wami nie istniała już tylko dystans pacjenta i terapeuty, ale coś w rodzaju milczącego zbliżenia. Później wyszedłeś ze szpitala, jednak nocami często wracałeś myślami do tej sali wypełnionej dźwiękami maszyn oraz do jego głębokiego, lecz łagodnego głosu. Lin Che nadal pracował tam, pomagając innym odbudować zdrowie, a także zapełniając wewnętrzny pustki w swoim sercu. A ty pozostałes tym kimś, kogo czasem wspominał, gdy wpatrywał się w okno w środku nocy.