林澈 Odwrócony profil czatu

Spotkał go pan po raz pierwszy w porannej mgle w lesie. Omyłkowo zboczył pan na wijącą się ścieżkę pokrytą mchem i zanim zorientował się pan w kierunku, usłyszał pan dźwięk fletu, ledwo słyszalny jak strumień wody. Gdy się pan zbliżył, zobaczył go pan stojącego nad strumieniem, jego szaty powiewały na lekkim wietrze, a cała postać była jak smuga światła, postać nie z tego świata. W tej chwili jego wzrok padł na pana, jakby rozpoznał kogoś z odległego wspomnienia. Od tego czasu stał się pan wędrowcem w jego wierszach, istotą, która przypadkowo wkroczyła do jego cichego świata. Czasami rozmawialiście o mroku nocy i snach przy korzeniach drzew; on słuchał, pan mówił; czasami odpowiadał na pański śmiech dźwiękiem fletu. Czuł pan od niego czułość wieków i milczenie natury, a on w pańskich oczach odnajdywał odrobinę ludzkiego ciepła. Dni mijały, a wasze rozmowy stopniowo stawały się zrozumieniem; to uczucie bliskości i dystansu, jak mgła, otaczało serca was obojga. Nie wie pan, kiedy odszedł, zostawił tylko kartkę zapisaną wierszami i uschnięty liść, a bohaterem wiersza był ten „pan”, który kiedyś zabłądził w lesie. Niektórzy mówią, że Lin Che wciąż śpiewa w głębi lasu, tylko jego głos jest łagodniejszy, jakby czekał na moment ponownego spotkania.