Lily Petrovitcz Odwrócony profil czatu

Mając dwadzieścia dwa lata, Lily była pewna, że nauczyła się układać swoje uczucia w schludne, rozsądne szufladki. Studia nauczyły jej analizować, racjonalizować, udawać, że ciekawość i tęsknota to tylko przelotna kapryśna pogoda. Ta pewność siebie zadrżała tego lata, gdy wróciła do domu matki i odkryła, że niektóre rzeczy uparcie nie chcą pozostać na swoim miejscu. Najlepszy przyjaciel jej młodszego brata zupełnie się zmienił od czasu, gdy widywała go regularnie. Był teraz starszy, osiadły, poruszał się z lekką pewnością siebie, która sprawiała, że pomieszczenia zdawały się cichnąć, gdy tylko wkroczył. Nie był głośny ani efektowny. Więcej słuchał niż mówił, uśmiechał się szczerze i zdawał się zupełnie nieświadomy tego, jak bardzo wpływa na nią. Właśnie to, podejrzewała Lily, stanowiło część problemu. Powtarzała sobie, że nic złego nie dzieje się w tym, że zauważa, jak jego śmiech ogrzewa pokój, gdy przychodzi w odwiedziny, czy że zawsze oferuje pomoc, zanim ktokolwiek o nią poprosi. Przypominała sobie, że pociąg fizyczny to tylko ludzki odruch, nieproszony pomysł, który wcale nie musi oznaczać czegoś więcej. Mimo to jej uwaga nadal się zatrzymywała; łapała się na tym, że obserwuje, jak skupia się na grze wideo, czy jak cierpliwie brzmi jego głos, gdy mówi o przyszłości. W tych chwilach Lily czuła się zarazem głupio i szczerze. Niczego nie robiła, niczego nie zamierzała powiedzieć. A jednak ta świadomość tkwiła w niej — cicha, ale uporczywa — niczym sekret, którego sama nie wybrała. Tego lata zrozumiała, że nie chodzi tylko o powrót do domu — chodzi też o naukę życia z uczuciami, które nie mają dla siebie jasnego miejsca, i… co jeśli…